معرفی فرزانگان حوزه: آيت الله سيد محمدباقر حكيم

آغاز ماه رجب يادآور عروج خونبار عالم مجاهد، شهيد آيت الله سيدمحمد باقر حكيم است.

شهيد محراب آيت الله سيد محمدباقر حكيم 20 جمادي‌الاول 1358 ق در شهر نجف ديده به جهان گشودند. خاندان حكيم از معروفترين خانواده‌هاي عراق‌اند كه نسبشان به امام حسن بن علي مجتبي ـ عليه‌السلام ـ بر مي‌گردد. سيد محمدباقر نوجواني خود را كنار پدر بزرگوارش آيت الله العظمي سيد محسن حكيم سپري كرده و علوم عاليه را نزد اساتيد بزرگي فرا گرفتند.
شهيد حكيم سال 1375 ‌‌ق وارد سطوح عاليه تحصيلي شدند و ابتدا در درس برادر بزرگش آيت الله سيد يوسف حكيم حاضر شدند و بعد، از آيت الله سيد محمدحسين حكيم و آيت الله العظمي شهيد محمدباقر صدر ـ ره ـ سطوح عاليه را فرا گرفتند.
آيت الله حكيم بعد از اين مرحله در درس خارج آيت الله العظمي سيد ابوالقاسم خوئي ـ رض ـ و آيت الله العظمي شهيد محمدباقر صدر ـ رض ـ حاضر شدند و در سال 1964 م در فقه و اصول و علوم قرآن، از سوي آيت الله العظمي شيخ مرتضي ‌آل ‌ياسين به درجه اجتهاد مفتخر شد.
آيت الله سيد محمدباقر حكيم در زمينه تدريس نيز فعاليت داشتند و در مسجد الهندي نجف كه مركز طلاب شيفته علم و معرفت بود كفايه‌الاصول تدريس مي‌كردند. ايشان از سال 1964 م در دانشگاه مذاهب اسلامي، علم اصول و در دانشگاه‌هاي اصول دين (بغداد) و امام صادق ـ عليه‌السلام ـ (تهران) در سطح ليسانس‌، علوم قرآني را به دانش‌پژوهان مي‌آموختند.
شهيد حكيم در بازنگري كتاب‌هاي (فلسفتنا و اقتصادنا) تأليف شهيد صدر شركت و اهتمام داشتند. شهيد صدر در مقدمه كتاب اقتصادنا به اين موضوع اشاره و آيت الله حكيم را بازوي خود خوانده و از ايشان به مفدّي يعني فدايت شوم ياد كرده است.
شهيد محراب در بحث خارج، باب‌هاي قضاء، جهاد، امر به معروف و نهي از منكر و ولايت فقيه را تدريس كرده و در كنفرانس‌ها و جلسات علمي شركت فعالي داشتند. ايشان همچنين در مباحث تفسير، فقه، تاريخ، اقتصاد، سياست و فكر اسلامي كتاب‌ها و سخنراني‌هاي زيادي دارند. آيت الله حكيم رئيس مجمع تقريب بين مذاهب، عضو هيئت امناي مجمع مذاهب اسلامي، نائب رئيس مجمع جهاني اهل بيت ـ عليه‌اسلام ـ و عضو مجمع اهل البيت ـ عليه‌السلام ـ بودند.
آيت الله شهيد حكيم پس از بالا گرفتن درگيري ميان نظام بعثي و آيت الله سيد محسن حكيم و تبعيد و بازداشت بيشتر علماي در صحنه، تمام امور پدر را عهده‌دار شد تا اينكه آيت الله سيد محسن حكيم ـ رض ـ در بيست و هفتم ربيع‌الثاني سال 1390‌ ق دارفاني را وداع گفت.‌ نظام بعثي چندين بار آيت الله حكيم را بازداشت نمود، بار اول در بغداد به سال 1972 م و بار دوم به علت فعاليت گسترده و حضور ايشان در قيام مردمي ماه صفر بدون برگزاري دادگاه در سال 1977 م به حبس ابد محكوم شدند اما سال 1978 م در عفو عام آزاد و تحت مراقبت سري قرار گرفته و ‌بعد از شهادت آيت الله سيد محمدباقر صدر از عراق مهاجرت كردند.
با هجرت از عراق تمام هم و غم آيت الله حكيم بالا بردن روحيه جهاد و شهادت عراقي‌هاي مظلوم در برابر نظام بعثي عراق بود.
ايشان سال 1986 م رياست مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق را عهده‌دار شدند و سپس با همكاري جمعي از مؤمنين سپاه بدر را تشكيل دادند. همچنين به تأسيس مؤسسات و سازمان‌هاي خدماتي و كمك‌رساني اهتمام ورزيدند و به مؤمنين نيز توصيه مي‌كردند به مردم ستمديده و خانواده‌هاي شهدا كمك ورزند. شهيد محراب در اقدام بعدي مؤسسه دارالحكمه را راه انداختند. اين مؤسسه به تأليف كتب، تدريس و تعليم علوم ديني و برگزاري كنفرانس‌هاي علمي ـ فرهنگي مي‌پردازد. اين مجاهد حكيم همچنين مؤسسه شهيد صدر و سازمان حقوق بشر در عراق و مركز دراسات تاريخ عراق را تشكيل دادند و خود بر آنها نظارت مي‌كردند.
شهيد محراب پا به پاي امام خميني ـ ره ـ به امور جهادي مي‌پرداختند تا جايي كه حضرت امام ـ ره ـ به خاطر تقدير از صبر و استقامت ايشان، آيت الله حكيم را فرزند شجاع اسلام خواندند. اين فرزند شجاع اسلام با رحلت امام ـ ره ـ كنار ولي‌امر مسلمين امور جهادي را دنبال كردند و در بسياري از امور به عنوان نماينده رهبر معظم انقلاب فعاليت مي‌كردند و همواره از طرف مراجع بزرگ مورد احترام و تقدير بودند.
شهيد محراب در مصائب و بلايا صبر و استقامت عجيبي داشت و پنج تن از برادران و هفت تن از برادرزاده‌ها و بسياري از خاندان خود را در مبارزه با نظام بعثي عراق ‌از دست دادند.
بالاخره با فروپاشي حكومت صدام، شهيد سيد محمدباقر حكيم در 10/5/2003 به عراق بازگشتند و دو روز بعد وارد نجف شده و در آنجا مستقر شدند. ايشان نماز جمعه را در صحن علوي جدشان اميرالمؤمنين علي ابن ابيطالب ـ عليه‌السلام ـ بر پا كردند و علي‌رغم مشغله زياد آن را ترك نكردند.
سرانجام مجاهد شجاع آيت الله سيد محمدباقر حكيم روز جمعه اول رجب سال 1424 هـ . ق، روز ولادت امام محمد بـاقـر ـ عليه‌السلام ـ در جوار صحن حيدري بعد از اداي نماز جمعه و با زبان روزه بدست منافقان و با خودروي بمب‌گذاري شده به شهادت رسيدند.

  
نویسنده : محمد سلمان ; ساعت ٩:۱٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸۳